از مدرسه كه می‌آید، یك سلام و بعد یكراست به اتاقش می‌رود. فقط برای صرف غذا و احیانا تماشای تلویزیون در جمع خانواده حاضر می‌شود. بندرت می‌توان درباره مدرسه و وقایعی كه در طول روز برایش اتفاق افتاده، از او حرفی شنید. حاضر است ساعت‌ها با دوستانش صحبت كند، ولی در گفتگو با والدین به جملات كوتاه و احیانا پاسخ‌های آری یا نه اكتفا می‌كند. یخ ضخیمی در روابط بین او و خانواده وجود دارد كه شكستن آن به هنر والدین بستگی دارد.